HB en EGO

HB en EGO

Het zou fijn zijn om te weten wat ego is, dat besef van er te zijn met de begeleidende gevoelens van waardering, hoop, afkeuring, zelfhaat en euforie….

We beschouwen het als een construct in ontwikkeling dat het vermogen heeft zichzelf steeds te presenteren alsof het ‘al af’ is.

Met dat presenteren bemoeilijkt ego het zicht op je eigen persoonlijke werkelijkheid die er toch meer zou uitzien als een haveloos bandje in een ondergrondse garage met weinig licht en teveel geluid, met hoop op beter. Dit in plaats van de veronderstelde ereplek op het feestdiner van de oppergod.

Wat nu?

Is het echt zo slecht gesteld met jou? Mmmm, nee hoor, maar als ego niet genoeg en voortdurend intens bevestigd wordt dan presenteert het zich als een wrak dat in een natte grot leeft en de overblijfselen van wat anderen over hebben moet eten. Kortom, een teruggetrokken zielenpoot. Ego heeft ons erg vaak aan het lijntje, en wij, wij zijn de enthousiaste maar ietwat suffe honden. Zo kunnen we een heel leven doorsnuffelen op zoek naar zin en bevrijding, en ego mikt wat kluiven in ons bakje; kluiven die ruiken naar vrijheid.

Wij hebben oplossing! (zei ego tegen me).

Nee, een makkelijke oplossing van deze spagaat lijkt er niet te zijn, wel een rigoureuze maar langdurige.

Volgens de publiciste Karen Armstrong zijn mensen al vele duizenden jaren geleden begonnen met het ontwikkelen van methodes en levenswijzen om het egoprobleem aan te pakken.

In een zich ontwikkelende beschaving differentieert de bevolking zich en gaan mensen specifieke vaardigheden ontwikkelen die niet direct nut hebben voor de stam, dorp, groep. Een van deze differentiaties is het pad van de innerlijke ontwikkeling, het pad van bewustzijn. Ego en bewust zijn kun je beschouwen als tegenpolen, waarbij de wens om te ontstijgen aan de bipolaire egodwang een positieve motor is, en het ego de stem van de twijfelaar, de neen-zegger.

De hoogbegaafde staat vaak voor een moeilijke klus, want deze merkt ook wel dat sommige dingen beter verlopen dan bij anderen. Het egoconstruct fluistert ons dan een opgezwollen borst in, of juist een bevel om toch maar vooral ‘normaal’ te doen. In dit geval leidt normaliteit tot innerlijk verval, en de hoog geheven trotse borst tot sociaal isolement.

Eenzaamheid leidt tot het scheppen van een individualiteit en dit draagt ego als een buidelkind met zich mee, een buidelkind dat uitgroeit tot een tirannieke stem in je tamelijk onbewuste Zijn.

Eigenlijk is Zijn ruimte… bewuste, geladen, creatieve en levenslustige ruimte. Het gaan verkeren in je ruimte is gebleken voor velen een angstwekkende ervaring te zijn… want ruimte is leeg, en leegte is een veeg teken en een bedreigende situatie (voor ego).

Ego is als het ware de tweede identificatie. De eerste is het huis van de ouders, de tweede is wie je gelooft zelf te zijn. De derde identificatie is juist het loslaten van identificatie, van hechting aan het vaste en het zekere. Daar kruipt angst in je systeem van zijn, want wie ben je nog zonder een vast identificatiepunt?

In het boek ‘gesprek met de engelen’ schrijft auteur Gitta Mallasz: ‘Alleen de eenzamen hebben namen…’ namen zijn in zekere zin identificatiemodellen. De taak is dus om naamvrij te worden.

Wijsheidsleraren door de tijden heen hebben hun leerlingen steeds methoden aangereikt om tot desidentificatie te komen, onthechting. Wijsheid en geluk zijn geen bereikbare doelen maar ontstaan ‘vanzelf’ in de ruimte van het tot besef komende bewustzijn. Er ontstaat Vervulling. Niet Invulling.

Ego is nauw verbonden met het rationele vermogen, stuurt de analyse aan, is de scherprechter van de twijfel, de verdoemer van alternatieve denkbeelden, en is als zodanig ongeschikt om op zichzelf te reflecteren. De ratio als kenmiddel is polair -het één of het ander- en hoogstens driehoekig, als in de dialectische kennismotor. De ruimte is uiteraard tenminste drie dimensies. Niet zozeer een matrix als wel een Continuüm. Dit Continuüm is datgene dat Buckminster Fuller ‘Universe’ noemde. In het Huis van Marco Polo gebruiken we het beeld van de koepel (dome) als voorstellingsbeeld voor het 3D bewustzijn. Het is tevens het uitgangspunt voor het werk in het Huis.

Waarschijnlijk hebben veel lezers hier al het punt bereikt van degene die een Ikea-kast in elkaar moeten zetten en zien dat er schroefjes ontbreken. Hoe moet je deze klus klaren?

Het kant-en-klare antwoord is natuurlijk om een betere kast te kopen, maar het meest waarschijnlijke is dat een Marco Polo-achtige reis vereist is om hier verder mee te komen. De hoogbegaafde is hier niet persé in het voordeel omdat die vaak gewend is aan leerSPRONGEN, in plaats van een incrementeel verwerven, en dan pas te kunnen springen. Om stapje voor stapje verder te komen is geduld nodig, vaak niet de meest voor de hand liggende eigenschap van de hoogbegaafde. Hier komen de begeleiders tevoorschijn, de ‘groeibuddies’ die in werkelijkheid geduldleraren zijn. Dus het juiste tempo kiezen, geduld oefenen, en ondertussen klaarwakker blijven…. Er zijn er die voor minder de handdoek in de ring hebben gegooid. Taak is om het vliegende en steigerende, schoppende paard van ego te tomen, en te leren in jouw dienst te werken. Dat intomen werkt als een katalysator en maakt dat het proces ook vreugdevol kan zijn.

Een manier om dat paard bij de manen te vatten en een toom aan te binden is het zorgvuldig invullen van ons reflectiemodel. Als je een mailtje stuurt naar huisvanmarcopolo@gmail.com dan sturen we het wachtwoord. Invullen kost een aantal uren, omdat je op een ruimtelijk manier naar je eigen gedrag, verschijning en zelfkennis moet kijken.

Fijn dat je tot hier hebt doorgelezen. Als je een poging wilt wagen klik dan op de mail-link of kom naar een huiskameravond. Meteen deelnemen aan een werkplaats mag natuurlijk ook.

One thought on “HB en EGO

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *