Hoe red ik de wereld?

Deze vraag zal onder XI-ers, hoogbegaafden en ander volk niet helemaal onbekend zijn, want het bewustzijn waar deze vraag uit voortkomt is ingeboren in iedere mens. Het komt soms voort uit hoogmoed en zelfoverschatting, maar vaak ook uit een diepgevoelde compassie met het reilen en zeilen van wat Bucky Fuller noemde “Project Earth”.

Fuller heeft het destijds fors en serieus aangepakt, door een nieuwe logica te ontwikkelen (onderdeel van zijn dymaxion concept), een nieuwe benadering van architectuur (tensegrity) en talloze bijdragen aan de vernieuwing van de taal, het ecologisch denken, duurzaam ontwerpen, etc. Het Huis van Marco Polo heeft in haar benadering van de ontwikkeling van het potentieel van hb-ers Fuller nadrukkelijk geïncorporeerd in het ontwikkelingsmodel: het niveau van het bewust willen helpen van de mensheid in haar groeiproces naar een ecobewust en integrale wereld noemen wij “Bucky’s Koepel”, naar de geodetische koepels die Fuller ontwierp.

De wereld redden is jezelf zo tot groei brengen dat dit bewustzijn en de wil om dienstbaar te zijn in je ontwaakt. Meer kun je eigenlijk niet doen, want zodra je als zodanig ontwaakt ben jij het niet meer die ‘doet’ maar doet ‘het’ door je heen, door middel van je talenten en vaardigheden. Je wakkerheid laat je weten of dit echt zo is, of dat je uit ego-motieven handelt.

Er is niet een voorgeschreven weg om deze staat te bereiken: honderdduizenden leraren hebben in de afgelopen 5000-7000 jaar hun weg gevonden en zijn in dienst getreden van hen die dit eveneens verlangden. Religie (het re-ligere, herverbinden) speelde hierin een grote rol, en voor onze tijd en tijdgenoten zou het wellicht zinvol zijn om dit verbinden te verstaan als een “her”-verbinden met de toekomst… hoewel, ons tijd-idee scheidt toekomst van verleden, terwijl we ook in kunnen stappen in het besef van tijd als een plastisch continuüm, waarbij de concepten van verleden en toekomst totaal veranderd zijn. Het is in onze samenleving ook niet meer een tijd van grote leraren: we zijn elk voor onszelf voor de taak staande uit de ons omringende wereld een “leraar” te construeren, en de werkmethode te vinden die dit leraarschap dynamisch maakt. Misschien zijn het alleen concepten die liefdevol en levend zijn die kunnen functioneren als “attractoren” voor onze groeiweg.

Het zijn ook dergelijke concepten die veel leraren ons gegeven hebben en vele hiervan werken nog steeds, soms nog na duizenden jaren: zoals de zogenaamde ‘gouden regel’: wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet. Dit wereldreddende concept is nog altijd sterk werkzaam, en nog altijd blijkt het een halsbreker te zijn als het hemd nader wordt dan de rok: het werkelijk volgen van deze regel leidt tot wakkerheid, en wakkerheid leidt tot pijn: onze biografische pijnstructuren worden sterk geactiveerd door wakkerheid en we laten vaak de doorwrocht lijkende logica van de ervaren en door ons geïnterpreteerde werkelijkheid vóór gaan, zodat we handelen vanuit het idee dat we door ons eigen belang te dienen ook de wereld dienen. In dit misverstand leven we bijna permanent, op die spaarzame ogenblikken na dat we ineens de verte zien, of de ruimte of het continuüm. Dit ineens bevrijd worden van je beperking hangt nauw samen met je voorbereid zijn, je bereidheid, je wil en je moed. Door angst wordt deze ervaring meestal snel ingeperkt, want onvoorbereid kan die leiden tot sterke verwarring. Als je krachtig genoeg bent doorsta je ervaring,  waarna een met vreugde gevulde leegte volgt… ook niet gek, want Bucky Fuller ervoer de ruimte en vulde daarna zijn leven met wat hij in die ervaring leerde: we zijn in wezen één, en grenzen zijn misconcepties van ruimte, dood bestaat niet en je bent niet de eigenaar van je tijdelijke vorm in de wereld, noch van je ideeën, noch van je daden. Je bent in wezen dienstbaar, zoals in het Loflied van Maria (Magnificat) zij zegt: de dienstmaagd van de Heer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *