Hoogbegaafd, talentvol en toch niet gelukkig?

Trees (81 jaar oud) schrijft over haar ervaringen

Misschien bent u het zelf, weet u hoe dat voelt, hoe het vroeger thuis was en op school. hoe je reageerde op de sfeer van anderen -nèt niet leuk- je soms heel alleen voelend, ànders…

Een kind als alle kinderen, maar toch. “Meedoen” was niet vanzelfsprekend gemakkelijk. De ‘eisen’ thuis en op school pasten niet steeds. Je kon zelfs ónderpresteren, behaalde niet de waardering die je door je aanleg gemakkelijk zou kunnen krijgen. Je deed aan ‘op-het-nippertje-presteren’ want je was ‘van binnen’ bezig met iets anders. Dan maar niet naar de universiteit ondanks de intellectuele mogelijkheden die je had, en hebt. Tekort gekomen en tekort geschoten.

Deze slimmerds moesten zichzelf maar redden, waren veel alleen, gevoelig, kwetsbaar. Ze blonken niet uit, leerden wat lijden is aan hun hogere mogelijkheden, onbekend soms voor henzelf en problematisch op hun weg in de maatschappij. Wie ben ik eigenlijk? Faalangst.

Jezélf bijsturen, je toekomst bepalen… dat was niet steeds hoopvol… teleurstellingen op je pad. Geïrriteerd, onvoldaan, eigenlijk zelfs kansarm op de weg naar innerlijke vrede en levensblij leven, naast anderen, ouders, ‘vriendjes’.

Er zijn zo heel wat talentvolle mensen, tussen ons in levende kinderen en ouderen die hunkeren naar de beloftevolle toekomst die past bij hun hoogbegaafde aanleg.

Voor deze ontdekkingsgerichte mensen ontstaat een groeiend bewustzijn in de samenleving. Hier en daar (maar niet veel) bieden scholen of ouden de ruimte en aanpak om jonge kinderen, jongvolwassenen, ouderen, hoe dan ook te stimuleren op hun nivo, hun wensen en vragen te horen, hen kansen te bieden die niet zo voor de hand liggen.

Een mentor behoort, denk ik, náást hen te zijn, zonder directief de weg in te vullen. Een mentoring te bieden die specifiek is: ruimte biedend, stimulerend wat de (jonge) hoogbegaafde van binnen wil.

Bemoediging te geven die opwekt, want de ‘vondst’ de creativiteit, het plannetje is ‘anders’ en krijgt kansen, wordt herkend, is nabij.

Ruimte laten ontstaan, die mogelijk pas in een open, vriendelijke, respecterende verbondenheid, van vertrouwen tussen mentor en mentee kan openbloeien… op de groei! Echt wijs en liefdevol zijn geeft groeikansen en wederzijdse voldoening.

Een begeleidend team oriënteert zich: Jan en Lisette. Zij noemen de naam van Marco Polo en spreken die uit als ‘het Huis van Marco Polo’.

Ik ervaar het als een Huis waarin de hoogbegaafde zich gekend, herkend kan voelen, en waar vreugde kan groeien en negativiteit kan verminderen. Waar de eigen onvoldaanheid, het onbegrepen zijn kan verminderen. Waar het nukkig zijn en het gebrek aan aansluiting bij de sociale omgeving, thuis, op school, op het werk, in blokkades… waar de eenzaamheid in allerlei situaties, óók in het bejaard zijn, thuis of in een tehuis, doen stagneren en pijn doen… er is aandacht voor en ik kan onderzoek doen naar wie ik ben in dit alles.

Het symbool van Marco Polo is dat van degene die er op uittrekt, onderzoekt wat ontdekt kan worden en die bemoedigt; die eigen keuzes volgt als bevestiging van de eigen talenten; die, vruchten voortbrengend ten bate van de levenden zélf coach is. Mogen er zó veel coaches gaan bloeien!

(Trees is zelf een HB-er die door omstandigheden thuis niet heeft kunnen studeren, maar met intens enthousiasme iedereen volgt die onderneemt in wat zij als essentieel ervaart: mensen die hun bestemming vinden en met voldoening kunnen kijken naar hun leven en daarin voor anderen zinvol zijn.)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *